Verena's blog: 2 halen, 1 betalen!

Ik heb een serieus probleem, een handicap als het ware. Dit dilemma, dat grote obstakel is dat ik niet kan liegen. Als degene tegen wie ik sta te jokkenbrokken niet meteen in de gaten heeft dat ik de boel bij elkaar fantaseer, word ik alsnog later betrapt.

Mijn mate van eerlijkheid is situatiegebonden. Als ik een nieuw jurkje heb gekocht en mijn lief eerder gemopperd heeft dat mijn kast uitpuilt, probeer ik mij er nog weleens onderuit te lullen dat het echt een koopje was. Als ik dan per ongeluk het kassabonnetje laat slingeren, blijkt dat Tom en ik  nogal van mening verschillen over de definitie van een koopje.

‘O en die blouse? Ja uitverkoop hé! Kon ik echt niet laten hangen.’
Mijn man is natuurlijk niet van gisteren en weet heus wel dat het niet driehonderdvijfenzestig dagen per jaar uitverkoop is. Hij slikt mijn

sweet little lies, zoals ik hem op zijn woord geloof als hij zegt dat hij maar drie pilsjes heeft gedronken in de kroeg. Het zijn onschuldige verfraaiingen van de waarheid, noem het goochelen met de werkelijkheid. Maar soms ga ik iets te ver in zo’n goocheltruc en dan vallen er slachtoffers.

Toen ik in de winkel echt niet kon kiezen tussen twee paar prachtige killerheels, kocht ik ze gewoon allebei. Heel logisch voor een vrouw, hoewel ik bij het afrekenen al wist dat ik thuis iets te verklaren had. Voor een man is het vrijwel onbegrijpelijk dat je twee paar pumps koopt, terwijl je voor snowboots op pad ging. Terstond bedacht ik: ‘Twee halen, een betalen!’
Hij vroeg nog waarom ik dan niet op z’n minst één paar snowboots had genomen, maar verdorie, die actie gold dan weer net niet voor laarzen.

Ik was mijn kleine verzinseltje alweer vergeten toen mijn moeder een paar dagen later een opmerking maakte over mijn mooie nieuwe schoenen.
‘Ja, twee halen, één betalen!’ riep Tom onmiddellijk en ik kon alleen nog maar bevestigend knikken. Ach, wat brak mijn hart toen mijn moeder mij later die week belde, teleurgesteld dat de actie weer voorbij was. Ze had ook nieuwe schoenen nodig en besloot dan maar gelijk naar de winkel te gaan waar ik ook mijn juweeltjes had gekocht. Ze had zich al helemaal verheugd om ook eens decadent met twee paar schoenen thuis te komen.
Wat heb ik me toen rot gevoeld en volkomen terecht heel diep geschaamd. Sindsdien voor mij geen goocheltrucs meer, je kunt de harde werkelijkheid beter meteen weten, dan achteraf teleurgesteld raken.

Verena.

ook interessant